Wave of the future

Te klasseren onder klassieke muziek met een knipoog .

Nadat Glen Gould de eerste negen van Bachs fugas uit “De kunst van de Fuga” had gespeeld en opgenomen in 1962 op het orgel van de Allerheiligen Kerk in Kingsway, Toronto werd hij zowat beschouwd als een expert in de fugas van Bach.

“So you want to write a fugue?” is een grappige en slimme fuga compositie door de bekende pianist zelf die aangeeft hoe je een fuga moet schrijven.

Bach componeerde “De kunst van de fuga” gedurende de laatste twee jaar van zijn leven en stierf voor hij het kon afmaken in 1750. De kunst van de fuga probeert door voorbeelden de karakteristieken voor een fuga compositie weer te geven.

Het orgel was een nogal onkarakteristiek instrument voor Gould. Het feit dat zijn opnames van “de kunst van de fuga” waren gemaakt op orgel en dat hij deze compositie met fuga motieven heeft gemaakt zijn aanwijzingen dat Gould veel nadacht over de vraag of Bach componeerde met steeds een orgel in gedachten of dat hij zijn muziek meer “algemeen” beschouwde en minder instrument gebonden.

De compositie van Gould, zelf in fuga vorm, beschrijft verschillende karakteristieken die kunnen gebruikt worden om een fuga te componeren. Zo verwijst “inversie” naar een typisch fuga gebruik waarbij de componist een zin van de fuga herhaalt, maar de noten zelf inverteert. Waar de luisteraar twee noten hoger verwacht, gaat de compositie twee tonen lager etc voor elke zin in de fuga. Het resultaat is een thema dat tegelijkertijd vertrouwd en onvertrouwd is. Diminutie is de speeltijd van een stuk verdubbelen (versnelling) terwijl augmentatie het halveren van de snelheid (verlangzaming) is. Stretto tot slot betekent dat het antwoord reeds wordt gestart voor het thema gedaan is. (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Fuga)

De tekst die wordt gezongen vind je hieronder btw.

Op een bepaalde manier doet deze compositie van Gould mij denken aan de recursieve woordgrapjes van de opensource community (GNU is not Unix bijv, een recursief acroniem) .

So you want to write a fugue.

You got the urge to write a fugue.
You got the nerve to write a fugue.
So go ahead, so go ahead and write a fugue.
Go ahead and write a fugue that we can sing.

Pay no heed, Pay no mind.
Pay no heed to what we tell you,
Pay no mind to what we tell you.
Cast away all that you were told
And the theory that you read.
As we said come and write one,
Oh do come and write one,
Write a fugue that we can sing.

Now the only way to write one
Is to plunge right in and write one.
Just forget the rules and write one,
Just ignore the rules and try.

And the fun of it will get you.
And the joy of it will fetch you.
Its a pleasure that is bound to satisfy.
When you decide that John Sebastian must have been a very personable guy.

Never be clever
for the sake of being clever,
for the sake of showing off.

For a canon in inversion is a dangerous diversion,
And a bit of augmentation is a serious temptation,
While a stretto diminution is an obvious allusion.

For to try to write a fugue that we can sing.

And when you finish writing it
I think you will find a great joy in it.

or so…
Nothing ventured, nothing gained they say
But still it is rather hard to start.

Well let us try right now.
Now we are going to write a fugue.
We are going to write a good one.
We are going to write a fugue … right now.

Download so you want to write a fugue ?

This entry was posted on Wednesday, September 26th, 2007 at 1:23 am and is filed under films, kunst, muziek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.