Wave of the future

Chandigarh is een stad in het NW van Indie die vlak na de onafhankelijkheid van Indie werd gebouwd en die echt een toonbeeld moest worden van een modern Indie dat zich volledig had losgemaakt van zijn koloniaal verleden.

De volledige stad is geconcipieerd geweest door Le Corbusier en is net als de stad Brazilia van Oscar Niemeyer een van de weinige voorbeelden van puur modernistische stedebouw. Le Corbusier zag Chandigarh als een prototype van een zgn CIAM (Congrès International d’Architecture Moderne) stad. CIAM was een collectief van stadsplanners en architecten die een aantal regels formuleerden voor een moderne ideale stad. Kort samengevat verdeelt een CIAM stad de menselijke functies in werk, plezier en leven en dient de stad met zijn zones deze verdeling in het leven van mensen zo goed mogelijk te weerspiegelen.

Het hele stadsplan volgt een rooster motief waarbij de stad verdeeld is in grote rechthoekige delen die identieke sectoren van elk 800mx 1200 m vormen . Elke sector diende zelfbedruipend te zijn met zijn eigen markten, bidplaatsen, scholen etc.. allemaal op 10 min loopafstand van het centrum van de sector. De Assembly, het secretariaat en het hoog gerechtshof bevinden zich allemaal in sector 1 en zijn drie monumentale gebouwen door Le Corbusier zelf getekend waarin zijn architecturale genie volledig tot uiting komt.De stad had oorspronkelijk nog moeten omringd worden met een 16 km brede groene rand om te beletten dat er wildbouw van suburbs ed omheen de stad zou plaatsvinden.

Interessant aan de onderstaande documentaire is dat je een veel beter zicht krijgt op dit stedekundig experiment van Le Corbusier en dan vooral hoe het zich vandaag handhaaft. Meestal krijg je nl enkel stock fotos te zien toen het net af was (zoals op het NAI zie post ). Ondanks het verval en de versleten indruk die de stad nu nalaat wordt Chandigarh nog steeds als een van de mooiste steden in Indie beschouwd btw.

In de reeks architecturale hoogstandjes in china : het nieuwe cctv (central chinese television) hoofdgebouw in Beijing.

Het krijgt stilaan zijn karakteristieke vorm en wordt gebouwd in het nieuwe centrale business district van Beijing. Naar een ontwerp van Rem Koolhaas en een hoogte van 230 meter breekt het gebouw met de traditionele noties van hoe een wolkenkrabber eruit dient te zien (slank) en bestaat het uit twee leunende torens die elk een knik van 90 graden maken, zowel boven als onderaan en op die manier een continue ring vormen. De vloer zal 400.000 vierkante meters innemen en alles wat ook maar met TV te maken heeft (administratie, uitzendingen, studios en programma productie) zal er in onder gebracht worden, net op tijd voor de olympische spelen 2008.

Een zgn “diagrid systeem” (engineered door Ove Arup) van structurele buizen en diagonale supports dat zichtbaar is langs de buitenkant distribueert de krachten van de constructie.

Rem Koolhaas heeft er veel kritiek voor gekregen dat hij de opdracht uberhaupt heeft aangenomen ; de cctv is echt een symbool van het regime in china en dan vooral het gebrek aan persvijheid (de staat beslist wat er op tv komt maw).

Zelfs snachts wordt er in china gelast en gewerkt aan het gebouw…alles om op tijd klaar te zijn.

Dit jaar gereisd naar China en op de olympische site in Beijing geweest. Door een stom toeval zijn we langs de strenge bewaking kunnen glippen en toen konden we tot vlak aan de gebouwen geraken. Vanaf dan dacht elke chinees waarschijnlijk dat we daar thuishoorden .
Vlak naast het monumentale vogelnest-stadium van Herzog & Demeuron wordt ook een olympisch zwembad (the watercube) gebouwd geinspireerd op een bellenbad. De bellen zelf zijn erg geslaagd doordat oa de folie die erop zit zorgt voor het juiste blauwe effect.
Check out the fotos.