Na zoveel positieve kritieken moest het er ooit van komen.

Ik ben onlangs beginnen kijken naar het eerste seizoen van “the wire” en ik moet zeggen ; het niveau van deze serie is echt buitengewoon (en soms zelfs beter dan the sopranos…). Alle lofbetuigingen zijn wat mij betreft volledig gerechtvaardigd. Spijtig dat deze serie door zijn moeilijk karakter en het ontbreken van enige glamour een veel kleiner publiek zal bereiken dan een boel andere series.

Alle acteurs spelen met een intensiteit en geloofwaardigheid die ik lang niet veel meer heb gezien. Het verhaal is complex met veel ins en outs, veel betrokken en interessante hoofd- en bijpersonages, spannende en slimme subplots…teveel om op te noemen. Series als lost en prisonbreak hebben me nooit echt hard kunnen boeien en een hele serie daarvan uitkijken kost dan ook gewoon teveel moeite. Ongeloofwaardige plots die ter plekke verzonnen leken te zijn door de scenarioschrijvers waren wat mij betreft de grootste afknapper. Veel van die series hebben op een bepaald moment een “jump the shark” moment en dan is het wat mij betreft ook echt gedaan…

Niet zo bij “the wire”. Het verhaal is zo rijk en gedetailleerd opgebouwd dat je vanaf de derde aflevering hooked bent en alles blijft op hetzelfde ritme doorgaan en verder evolueren. Alles gebeurt ook voor een bepaalde reden en er komen geen personages of plots tevoorschijn waar je als kijker achteraf het raden naar hebt waarom die geintroduceerd werden (lost) of waarvan je de afloop toch al kent (jack bauer wint ook deze keer, wedden ?).

Als je de hoes van “the wire” half leest zou je kunnen denken dat het om een 2e rangs politieserietje van twee keer niks gaat echter. Feit is dat de serie zich afspeelt in het mistroostige Baltimore en bijzonder weinig polish en glamour verkoopt. In tegenstelling tot sommige andere detective series dit keer geen speciale pelicule, filters of spots die alles er cool en kleurrijk laat uitzien, geen plot van een misdaad die netjes in de tijdspanne van 1 aflevering wordt opgelost, en gelukkig ook geen ridicule acteurs die een wandelend cliche zijn (die vent van csi miami is toch echt onuitstaanbaar met zijn oneliners, geef toe).

The wire biedt iets dat oneindig veel niveaus boven de andere serietjes uittorent. De manier waarop de good en de badguys handelen en (over)leven is wat mij betreft nog nooit zo realistisch (en dus anders) in beeld gebracht. Het straffe is dat je echt meeleeft met personages van zowel de kant van de politie als de drughandelaars. Alle personages zijn ambigu en schommelen constant tussen lichtgrijs en donkergrijs. Niks is zwart of wit; iedereen heeft boter op het hoofd. De plot is prima uitgewerkt over heel het seizoen heen en zit quasi perfect in mekaar. Nooit heb je de indruk dat de schrijver aan iets is begonnen waar hij nog niet van weet waar hij ooit zelf gaat uitkomen. Als kijker wordt je ook gewoon gedropped in een universum met zijn eigen taal en gebruiken en op geen enkel moment wordt je bij het handje gehouden. De manier waarop het sociale, politieke en economische leven in een stad als Baltimore wordt weergegeven en belicht komt dicht in de buurt van de de beste literatuur.

Hoofdpersonage in seizoen 1 is een zekere McNulty, een detective bij de Baltimore homicide die het in zijn hoofd haalt om de drugorganisatie van de locale drugs kingpin Avon Barksdale dwars te zitten. Tijdens de serie wordt echter alsmaar duidelijker dat McNulty de carrieres van sommige andere mensen binnen het eigen korps teveel in gevaar brengt omdat hij teveel in allerlei potjes roert. Drugs betekent geld en geld betekent macht en macht betekent politiek nl. Hij wordt dan ook meer en meer tegengewerkt door de bazen van zijn eigen korps die veeleer politieke ambities hebben en vooral aan hun eigen carriere zitten te denken en daarom liever een status quo zien. Een ambitieuze politieman die echt detective werk ter harte neemt waardoor de orde der dingen wel eens overhoop zou kunnen worden gehaald wordt dan ook helemaal niet gesmaakt. McNulty zijn priveleven is duidelijk een puinhoop en hij drinkt veels te veel. Allemaal al gedaan in andere films en series en zo zijn er wel genoeg personages gemaakt zou je kunnen denken. Nog nooit zo geloofwaardig echter en het personage zoals het neergezet is door de acteur really sticks with you.

Er zit ook genoeg humor in de serie verwerkt (check episode 4 voor de enkel uit “fucks” bestaande conversatie tussen Bunk en McNulty, funny stuff) samen met gitzwarte ironie en sarcasme.

Omdat er zoveel personages opduiken in de serie en er zoveel gebeurt in 1 aflevering kan je je niet permiteren om een aflvering te missen, laat staan even niet op te letten. Maar de moeite die je investeert krijg je dubbel en dik terug.

Persoonlijke tragedies van de personages in de serie grijpen je bij de keel en je kijkt op den duur vol mededogen naar deze mensen die in een systeem werken dat hen ontmenselijkt, op een track to hell plaatst (zowel langs de drugsbendes als de politie kant) en hen met een eigen upper management confronteert die er “de ballen van snappen”. De protagonist doorheen de serie is echter de stad Baltimore zelf, die met al zijn vieze en corrupte kantjes in zijn blootje wordt gezet.

Dat de serie geschreven is door een paar mensen die het milieu en de toestanden echt kennen is dan ook niet verwonderlijk. Blijkbaar kijken de bendes in Baltimore ook zelf graag naar de serie en komen ze zo op ideeen om de afluisterpraktijken van de politie te omzeilen. Het stadsbestuur van Baltimore (die zwaar op de korrel wordt genomen in de serie) is naar het schijnt een heel stuk minder enthousiast…

Schijnt is seizoen 1 nog maar het begin en zijn de volgende seizoenen nog beter en genuanceerder…. dat belooft!

Aanrader. De beste serie van de afgelopen jaren en van een veel hoger niveau dan een heleboel hollywood crap.

Een serie die je zo meesleept dat je er slapeloze nachten van zou kunnen krijgen….