Je ooit al afgevraagd waarom veel muziek tegenwoordig zo ongenuanceerd klinkt in vergelijking met klassieke muziekopnames of analoge opnames uit de jaren zeventig waarop je de artiest soms bijna kan horen ademhalen ?
Blijkt dat er een zgn “loudness war” bezig is die ervoor zorgt dat alle muziek om zeep wordt geholpen.
Op rolling stone staat in een interessant artikel te lezen (Why Does Today’s Music Sound Like Shit?) hoe muziekproducers rekening houden bij het mixen van muziekopnames met het feit dat deze zeer waarschijnlijk zullen beluisterd worden in mp3 formaat op kleine pc boxen.
(Bij mp3 compressie wordt data uit de opname weggelaten omdat het menselijk oor bepaalde karakteristieken heeft. Typisch is bijv dat net na een harde drum aanslag in een opname het gehoor veel minder gevoelig is voor eventueel andere overlappende geluiden zoals bijv een piano. MP3 compressie laat deze geluiden digitaal dan ook gewoon vallen gedurende een fractie wat uiteindelijk neerkomt op minder bits en bytes.
Om de muziek dan nog goed te laten klinken/opvallen passen de meeste muziekengineers een techniek toe waarbij de muziek dynamisch gecomprimeerd wordt (het verschil tussen zacht en hard in dezelfde opname wordt kleiner gemaakt). Op die manier klinkt de opname constant “luid” en valt ze goed op, ook op slechte speakers in de auto of via de oortjes van je ipod. Hetzelfde wordt trouwens gedaan voor de reclame op tv en radio ; de reclame valt op die manier harder op dan het programma dat hij onderbreekt en trekt daardoor de aandacht.Dit werkt effectief en je hersenen worden initieel sterk geprikkeld door de hardheid van de muziek maar raken na een tijdje ook sneller vermoeid. Muziek bestaat nl uit een combinatie en de variatie van timbre, ritme, timbre, toonhoogte en volume. Als je een van de parameters constant houdt wordt het snel monotoon….
Onderstaande geluidswave van de arctic monkeys uit 2006 laat duidelijk het probleem zien; de geluidsgolf is opgevoerd tot het maximale niveau (er gebeurt al een boel clipping/afkappen van de geluidsgolven) en blijft bijna constant op dat (harde) niveau. Geen wonder dat ik hun muziek snel beu ben… it’s just constantly noise….
Vergelijk dat bijv eens met onderstaande “Smells like teen spirit” uit 1991 van nirvana ; ook een “harde” rock song maar er is tenminste nog wel variatie in het volume….
Ook bij het remasteren van oude opnames wordt de dynamische range van de muziek tegenwoordig spijtig genoeg verminderd en de loudness opgevoerd….Dit vooral omdat deze muziek niet zou verzuipen in het aanbod aan andere hedendaagse muziek. Hieronder bijv een vergelijking tussen de waves van de originele U2 uitgave van “with or without you” en de recent geremasterde versie.
Het kan nog maffer ; sommige mensen die cd’s rippen naar mp3 gebruiken daarbij een zgn “finalizer” die de loudness van het origineel op cd nog verder opblaast. Dit doen ze omdat een ipod een ingebouwde volume veiligheid heeft die op deze manier omzeild kan worden. Geluidsgolven gaan dan echter zwaar beginnen”clippen” (ze worden afgesneden en ipv een mooie golf ontwikkeling krijg je zgn blokgolven). De muziekopname is tegen dan natuurlijk al volledig verminkt en klinkt dan wel lekker hard, je krijgt er ook hoofdpijn van …
Check out volgend kort filmpje ivm het verschil in dynamische range en wat dat concreet betekent als je naar muziek luistert.
Loudness in cd’s
Op rolling stone staat het volledige verhaal.
Interessante leesvoer voor alle muziekliefhebbers/ipod luisteraars. Hopelijk komt in deze stupide trend om de luidste muziek te producen binnenkort een kentering….
.
.