Ff geleden dat ik me nog heb beziggehouden met OpenGL en 3D programming maar op zoek naar wat info rond orthogonale projecties kwam ik uit op ogle ; een programmaatje dat tussen een OpenGL applicatie en de OpenGL dll library kruipt en data verzamelt.
Je kan maw in een 3D windows OpenGL applicatie (zoals acad, google_earth, Quake3, Wow, …) een screenshot maken die bestaat uit de 3D data. Nu nog iemand vinden die een 3D printer heeft en je kan Newyork in model gaan uitprinten 
.
Na zoveel positieve kritieken moest het er ooit van komen.
Ik ben onlangs beginnen kijken naar het eerste seizoen van “the wire” en ik moet zeggen ; het niveau van deze serie is echt buitengewoon (en soms zelfs beter dan the sopranos…). Alle lofbetuigingen zijn wat mij betreft volledig gerechtvaardigd. Spijtig dat deze serie door zijn moeilijk karakter en het ontbreken van enige glamour een veel kleiner publiek zal bereiken dan een boel andere series.
Alle acteurs spelen met een intensiteit en geloofwaardigheid die ik lang niet veel meer heb gezien. Het verhaal is complex met veel ins en outs, veel betrokken en interessante hoofd- en bijpersonages, spannende en slimme subplots…teveel om op te noemen. Series als lost en prisonbreak hebben me nooit echt hard kunnen boeien en een hele serie daarvan uitkijken kost dan ook gewoon teveel moeite. Ongeloofwaardige plots die ter plekke verzonnen leken te zijn door de scenarioschrijvers waren wat mij betreft de grootste afknapper. Veel van die series hebben op een bepaald moment een “jump the shark” moment en dan is het wat mij betreft ook echt gedaan…
Niet zo bij “the wire”. Het verhaal is zo rijk en gedetailleerd opgebouwd dat je vanaf de derde aflevering hooked bent en alles blijft op hetzelfde ritme doorgaan en verder evolueren. Alles gebeurt ook voor een bepaalde reden en er komen geen personages of plots tevoorschijn waar je als kijker achteraf het raden naar hebt waarom die geintroduceerd werden (lost) of waarvan je de afloop toch al kent (jack bauer wint ook deze keer, wedden ?).
Als je de hoes van “the wire” half leest zou je kunnen denken dat het om een 2e rangs politieserietje van twee keer niks gaat echter. Feit is dat de serie zich afspeelt in het mistroostige Baltimore en bijzonder weinig polish en glamour verkoopt. In tegenstelling tot sommige andere detective series dit keer geen speciale pelicule, filters of spots die alles er cool en kleurrijk laat uitzien, geen plot van een misdaad die netjes in de tijdspanne van 1 aflevering wordt opgelost, en gelukkig ook geen ridicule acteurs die een wandelend cliche zijn (die vent van csi miami is toch echt onuitstaanbaar met zijn oneliners, geef toe).
The wire biedt iets dat oneindig veel niveaus boven de andere serietjes uittorent. De manier waarop de good en de badguys handelen en (over)leven is wat mij betreft nog nooit zo realistisch (en dus anders) in beeld gebracht. Het straffe is dat je echt meeleeft met personages van zowel de kant van de politie als de drughandelaars. Alle personages zijn ambigu en schommelen constant tussen lichtgrijs en donkergrijs. Niks is zwart of wit; iedereen heeft boter op het hoofd. De plot is prima uitgewerkt over heel het seizoen heen en zit quasi perfect in mekaar. Nooit heb je de indruk dat de schrijver aan iets is begonnen waar hij nog niet van weet waar hij ooit zelf gaat uitkomen. Als kijker wordt je ook gewoon gedropped in een universum met zijn eigen taal en gebruiken en op geen enkel moment wordt je bij het handje gehouden. De manier waarop het sociale, politieke en economische leven in een stad als Baltimore wordt weergegeven en belicht komt dicht in de buurt van de de beste literatuur.
Hoofdpersonage in seizoen 1 is een zekere McNulty, een detective bij de Baltimore homicide die het in zijn hoofd haalt om de drugorganisatie van de locale drugs kingpin Avon Barksdale dwars te zitten. Tijdens de serie wordt echter alsmaar duidelijker dat McNulty de carrieres van sommige andere mensen binnen het eigen korps teveel in gevaar brengt omdat hij teveel in allerlei potjes roert. Drugs betekent geld en geld betekent macht en macht betekent politiek nl. Hij wordt dan ook meer en meer tegengewerkt door de bazen van zijn eigen korps die veeleer politieke ambities hebben en vooral aan hun eigen carriere zitten te denken en daarom liever een status quo zien. Een ambitieuze politieman die echt detective werk ter harte neemt waardoor de orde der dingen wel eens overhoop zou kunnen worden gehaald wordt dan ook helemaal niet gesmaakt. McNulty zijn priveleven is duidelijk een puinhoop en hij drinkt veels te veel. Allemaal al gedaan in andere films en series en zo zijn er wel genoeg personages gemaakt zou je kunnen denken. Nog nooit zo geloofwaardig echter en het personage zoals het neergezet is door de acteur really sticks with you.
Er zit ook genoeg humor in de serie verwerkt (check episode 4 voor de enkel uit “fucks” bestaande conversatie tussen Bunk en McNulty, funny stuff) samen met gitzwarte ironie en sarcasme.
Omdat er zoveel personages opduiken in de serie en er zoveel gebeurt in 1 aflevering kan je je niet permiteren om een aflvering te missen, laat staan even niet op te letten. Maar de moeite die je investeert krijg je dubbel en dik terug.
Persoonlijke tragedies van de personages in de serie grijpen je bij de keel en je kijkt op den duur vol mededogen naar deze mensen die in een systeem werken dat hen ontmenselijkt, op een track to hell plaatst (zowel langs de drugsbendes als de politie kant) en hen met een eigen upper management confronteert die er “de ballen van snappen”. De protagonist doorheen de serie is echter de stad Baltimore zelf, die met al zijn vieze en corrupte kantjes in zijn blootje wordt gezet.
Dat de serie geschreven is door een paar mensen die het milieu en de toestanden echt kennen is dan ook niet verwonderlijk. Blijkbaar kijken de bendes in Baltimore ook zelf graag naar de serie en komen ze zo op ideeen om de afluisterpraktijken van de politie te omzeilen. Het stadsbestuur van Baltimore (die zwaar op de korrel wordt genomen in de serie) is naar het schijnt een heel stuk minder enthousiast…
Schijnt is seizoen 1 nog maar het begin en zijn de volgende seizoenen nog beter en genuanceerder…. dat belooft!
Aanrader. De beste serie van de afgelopen jaren en van een veel hoger niveau dan een heleboel hollywood crap.
Een serie die je zo meesleept dat je er slapeloze nachten van zou kunnen krijgen….
Lang geleden al eens tegengekomen maar vergeten hoe cool dit eigenlijk gedaan is ; op de japanse nikon site staat een fantastisch flash programma dat alles ff in perspectief zet. Het programma heet Universcale en het geeft op een visuele manier het verband aan tussen de grootte van een compleet zonnestelsel, de himalayas, de empire state building, een mens, een muis, een virus, een amino acid, een atoom, een proton, etc…
Check it out; klikken op de balk vanonder en je ontdekt hoe groot en hoe klein de dingen tov elkaar eigenlijk zijn. maf.
The daily show is ondanks de nog steeds voortdurende schrijversstaking sinds een paar weken geleden toch weer van start gegaan.
John Stewart’s analyse van de state of the union speech (gegeven bij het begin van het jaar door president Bush) is machtig grappig 
…
Check it out
 
Een tijdje geleden werd een prototype voorgesteld om olietankers via kite voort te drijven. De olietanker MS Beluga is een week geleden begonnen aan zijn eerste trip van Bremerhaven naar Venezuela uitgerust met een kite waarmee wordt bewezen dat er echt wel een toekomst is voor windkracht in de zeevaart.
De MS Beluga is een 140 meter lang cargo schip. De 160 vierkante meter grote kite vliegt op een hoogte tussen de 100 en 300 meter boven de oceaan. Het schip wordt nog wel voor het grootste deel aangedreven door een stel zware benzine motoren maar de kite reduceert het verbruik met 10% tot 35% afhankelijk van de windcondities.
De kite heet “Skysail” en is bedacht door Stephan Wrage die vermoedt dat het op zon 60% van alle vrachtschepen kan gebruikt worden. Een enkele lijn gecontroleerd door een computer verbindt de kite met het schip en de besturing gebeurt volautomatisch.
Als de eerste testvaart met de kite een succes blijkt zal het moederbedrijf dit systeem ook toepassen op alle andere vrachtschepen die het beheert. Very cool.
Ooit al eens willen rondkijken in de cockpit van een airbus 380 ?
Dit is je kans .
Check out de volgende link
Onderzoekers van de Harvard university zijn er in geslaagd om een robotversie van een vlieg te maken.
Met een vleugelwijdte van 3 cm is het de kleinste vliegende robot in staat om voldoende kracht te ontwikkelen en zelfstandig op te stijgen. Om de complexe dynamiek van de vleugels van een vlieg na te kunnen bootsen maakten de onderzoekers gebruik van
“laser micromachining” ; met een laser worden uit dunne bladenkolstofvezel kleine stukjes gesneden. Deze worden gecombineerd met andere dunne stukjes polymeer om zo tot een reproductie te komen van een vliegevleugel.
Het project wordt gesponsord door het amerikaanse defensie research agentschap darpa die hiermee hoopt technologie in huis te halen die gebruikt kan worden voor miniatuur bewaking en spionage doeleinden.
Vroeger, toen globalisatie nog geen echt begrip was, werden amerikaanse films in het buitenland gepromoot met een landeigen filmposter ipv de amerikaanse variant. Vooral in Azie, Oosteuropa en landen als Italie werd promomateriaal dikwijls volledig onder handen genomen of gewoon opnieuw gemaakt om zo meer aansluiting te vinden met de lokale bevolking en markt.
De artwork van sommige van deze filmposters is soms ronduit bizar maar ze lonen in de meeste gevallen meer de moeite dan de standaard amerikaanse filmposters. Vooral de Poolse varianten lonen de moeite !
Grappig om weten is dat de Poolse kunstenaars die deze filmposters moesten maken, geen flauw benul hadden van hoe de Amerikaanse film er uiteindelijk uitzag en volledig op hun eigen interpretatie en fantasie van de beknopte samenvatting die de filmstudios hen toestuurden moesten afgaan…
Check out volgende filmklassiekers ;
Alien (1980)
Amadeus (1986)
Apocalypse now (1979)
Breaking the waves (1996)
Jaws 2 (1979)
Empire of the sun (1987)
Helemaal verslingerd aan de laatste van burial.
Beetje een hype van het moment (wordt ingedeeld bij moody dubstep, wie verzint die namen toch …) maar na een eerste luisterbeurt blijf je terugkomen en heeft het album je aangestoken als de wintergriep. De track bij uitstek blijft archangel (check hieronder).
De vervormde en androgyne vocals passen perfect bij de ingehouden en wat tegendraadse percussie en dreigende bassen. Naar het schijnt zijn de tracks opgenomen in late nachtelijke sessies en het gevoel van totale desolaatheid en slapeloosheid overspoelt dan ook elke track. Af en toe hoor je de 2step en garage/jungle invloeden maar de tracks gaan duidelijk een heel stuk dieper dan de laatste 12 inch van de een of andere dance eendagsvlieg.
Aanrader. Voor mensen die last hebben van de winterblues ; best consumeren met mate.
Download Title
Regisseur Cronenberg’s laatste film, Eastern Promises is meeslepend, verrassend en droevig tegelijk en met een lage bodycount (in vergelijking met een boel andere films) geeft het geweld (net als in History of Violence) weer op een manier die niet gratuit is maar er ook niet voor terugdeinst om de echte realistische gruwel ervan te laten zien. Na het zien van de film besefe ik ook ineens dat er verrassend genoeg totaal geen vuurwapens in de film voorkwamen.
Ergens mis ik wel de “far out” horor en scifi films zoals hij ze vroeger maakte. Films als scanners, videodrome, deadzone, the fly, existenz, etc…. die een bevreemdende cocktail maakten van technologie, menselijk vlees en media (long live the new flesh !) en die fascineerde en nieuwe ideeen en concepten vanuit een heel eigen oogpunt bestudeerde. (Scorcese zou ooit gezegd hebben dat hij schrik had gekregen van Cronenberg omwille van zijn films.)
Zijn recentere films zijn volwassener en gaan meer naar het genre van de gangsterfilms maar grijpen je zeker niet minder naar de keel.
Eastern Promises gaat over de russische maffia en mensenhandel in London. Cronenberg vertelt ergens dat halverwege tijdens het draaien van de film de verhaallijn ineens heel erg actueel werd toen bleek dat de londonse politie een straat verder van waar de opnames voor de film gebeurden, in een gebouw dat eigendom was van de oligarch Berezovsky, sporen van het radioactieve Polonium aantrof, omdat Litvenko daar was gepasseerd. Bij het begin van de filmopnames was de russische maffia in london een vrij obscuur onderwerp. Toen de filmopnames erop zaten was de FSB en de russische maffia constant voorpagina nieuws….
Op wired staat een recent interiew met hem.